Przed świętami zwyczajowo maluje się pisanki, przygotowuje odświętne potrawy i ciasta, między innymi baby oraz mazurki. Jednakże, kulinaria to tylko część świąt wielkanocnych.

Odrębny aspekt stanowi lokalna i regionalna obyczajowość oraz zwyczaje, związane ze święceniem pól uprawnych lub polewaniem się nawzajem zimną woda w Wielkanocny Poniedziałek. Sam proces malowania jajek i wydmuszek naznaczony jest niemalże religijnością. Na kolorowe skorupki nanosi się pędzelkiem lub wydrapuje igłą misterne wzory i dekoracje, nierzadko w skomplikowanym, geometrycznym ornamencie. Oprócz pisanek dekorujemy także oryginalne kartki świąteczne.

Przede wszystkim, okres poprzedzający święta wielkanocne, czyli wielki Post to czas przeznaczony na chwilę refleksji nad kruchością życia i przemijalnością. W tym czasie w większości polskich domów dokonuje się wiosennych, dokładnych porządków.

W Niedzielę Palmową, na tydzień przed Wielką Niedzielą, przygotowuje się specjalne, dekoracyjne i nierzadko bardzo ozdobne, oryginalne palmy. Mają one symbolizować gałązki palmowe, którymi witano Jezusa wjeżdżającego na osiołku do Jerozolimy. Tradycyjnie wykonuje się je z wierzbowych gałązek, papieru, bibuły i suszonych kwiatów.

Bez wątpienia z Wielkanocą automatycznie kojarzy nam się koszyczek ze święconką. Do specjalnego, najlepiej wiklinowego lub papierowego koszyczka wkłada się jajka, pisanki, chleb, sól, wędlinę oraz inne produkty, celem poświęcenia ich przez księdza w Wielką Sobotę. Poświęcona żywność z koszyczka znajdzie bowiem swoje honorowe miejsce na wielkanocnym stole, podczas niedzielnego śniadania. Podczas tego posiłku najczęściej jada się faszerowane jajka, warzywne sałatki, wędzone i pieczone kiełbasy oraz wędliny. Na deser podaje się tradycyjne ciasta, takie jak makowce, mazurki i baby.

Jedną popularniejszych i cieszących się do dziś uznaniem, szczególnie młodzieży, jest wielkanocna tradycja polewania się wodą w Poniedziałek Wielkanocny. W tym dniu zwykło się robić żarty i psikusy nie tylko rodzinie i przyjaciołom, ale również sąsiadom. Przenoszono na przykład bramy lub rozrzucano siano na podwórkach iw obejściach.

Obecnie naturalna, ekologiczna wiklina jest w Polsce niemal tak popularna jak drewno. Wykonuje się z niej bowiem meble (głównie ogrodowe), sprzęty domowe (maty i parawany), różnego rodzaju akcesoria czy nawet modną, damską galanterię. Z tego tez powodu domy kultury i ośrodki związane z historią proponują odwiedzającym nie tylko ciekawe pokazy plecionkarstwa, ale również atrakcyjne kursy i szkolenia, przygotowujące do samodzielnego wytwarzania plecionych koszy, pojemników czy mebli.

W dawnej Polsce plecionkarstwo dopuszczało używanie nie tylko popularnej dziś wikliny. Bardzo często sięgano także po inne, giętkie i elastyczne surowce, jak na przykład trawę, słomę, młode pędy drzew, skórzane pasy czy roślinne sznury. Wykonane w taki sposób naczynia i pojemniki miały bardzo szerokie zastosowanie niemalże w każdej dziedzinie życia i ówczesnej gospodarki – od rybołówstwa i myślistwa począwszy, przez transport i budownictwo po wyposażenie wnętrz czy nawet ubiór. Z tego też powodu powstało kilkanaście przysłów i porzekadeł na temat wikliniarstwa i plecionkarstwa.

Niektóre z nich stosowane są nawet do dziś, na przykład:
- „Znają ludzie jaka wierzba”,
- „Gdy nam zabraknie łyka na chodaki, będziem robić przetaki”,
- „Kiedy się łyka drzeć dają, to i dziećmi na nie”,
- „Tak ciągnij łyczko, żeby się nie zerwało”,
- „Plotłem ci koszałki opałki”.

Obecnie plecionkarstwo traktowane jest w Polsce jako rękodzieło stricte artystyczne, bowiem w prywatnych pracowniach powstają jedne z piękniejszych koszy, ogrodowych mebli czy nawet wiklinowych torebek. Mimo, ze plecionkarstwo zyskuje rok rocznie wielu nowych amatorów, umiejętności najczęściej przekazywane są z pokolenia na pokolenie, dlatego tez rodzinne „cechy” cieszą się u nas największym uznaniem.

Zależnie od rodzaju materiału, to znaczy gatunku lub typu surowca, jak również ze względu na zastosowanie konkretnego wyrobu, posługiwano się określonymi metodami plecenia. Niekiedy przekładano je bowiem krzyżowo, kiedy indziej zaś – związywano w mocne i sztywne warkocze. Jednymi z popularniejszych rodzajów obecnie używanej wikliny jest przede wszystkim wiklina zielona, bardzo giętka i mokra oraz wiklina suszona – twarda i sztywna.

Dawniej pisanki zdobione za pomocą igły, widniały na nich wspaniałe wzory, które często inspirowane były przyrodą. Obecnie jednak tradycja związana z malowaniem pisanek zachowana została tylko w niektórych regionach Polski. Zdobienie pisanek było niewątpliwie miłym zwyczajem, brak jego kontynuacji z pewnością coraz częściej wynika z braku czasu na takie właśnie czynności.

W wielu domach ozdabianie wielkanocnych jaj ogranicza do zanurzanie ich w specjalnym barwniku. Coraz więcej ludzi odchodzi od wspaniale ozdabianych pisanek. Wyjątek oczywiście stanowią dzieci, które chętnie każdego roku przed Świętami Wielkanocnymi malują pisanki. Z pisankami związane są także pewne zwyczaje. Dawniej wzajemnie się nimi obdarowywano, co więcej, jeśli panna otrzymała pisankę od chłopca, oznaczało to, że darzy on ją uczuciem. Ponadto, skorupek z jaj święconych nie wolno było wyrzucać, a wyłącznie spalić w piecu.
Święta Wielkanocne oscylują wokół jaj – czy to święconych, czy to kolorowych pisanek. Jaja wykorzystywane są również do przyrządzania smakowitych potraw – sałatki wielkanocne, jaja faszerowane, jaja w galarecie i inne smaczne sałatki z jajkiem, a także pysznych wypieków, tutaj wspomnieć koniecznie trzeba o tradycyjnych wielkanocnych ciastach – mazurkach i babkach.
W tym całym świątecznym zamieszaniu – porządkach, pieczeniu ciast, przygotowywaniu potraw nie powinniśmy zapominać o znaczeniu Wielkanocy i symbolach z nią związanymi, przede wszystkim oczywiście o jajku. Warto również swoim dzieciom opowiedzieć o tym symbolu, aby i one miały od najmłodszych lat świadomość jak ważny jest on w życiu wszystkich chrześcijan.